Het is een goed teken als je als ouder de intern begeleider van een basisschool nog nooit gezien, laat staan gesproken hebt. Intern begeleiders zijn vooral nuttig als er zorgen zijn en hoe minder zorgen, des te beter. Tenminste voor de ouders. Voor de intern begeleider is het dan zoeken naar andere zinvolle bezigheden. gelukkig zijn die er in het onderwijs meer dan genoeg.
Wat te denken van de hele berg administratie die er komt kijken als een ouders denkt dat haar kind misschien dyslexie heeft omdat een oom van haar partner ook veel fouten op zijn kerstkaarten maakt en zoiets toch erfelijk is in de mannelijke lijn? Dan kan de intern begeleider wel zeggen dat dyslexie niet waarschijnlijk is, maar het is prettiger als het wordt uitgesloten; een aanvraagformulier voor een dyslexieonderzoek kost al gauw een dag werk, waarna meestal met een kort berichtje van het onderzoeksinstituut alles naar de prullenbak wordt verwezen.
Of het uitzoeken van de cito toets boekjes, sinds Cito alle toetsen vernieuwd heeft . De vernieuwing zit hem namelijk niet zozeer in de inhoud,maar vooral in het vermeerderen van alle benodigde boekjes die er ook allemaal hetzelfde uitzien. Had ik voorheen aan een kast genoeg om alle toetsen in te bewaren, nu is een heel magazijn nodig om overzicht te kunnen houden.
Maar vandaag kon ik mijn diensten aanbieden in een gesprek tussen ouder en leerkracht over een doublure in groep 3. Een kolfje naar mijn hand.
Hier werd een beroep gedaan op mijn deskundig oordeel, Hier kon ik mijn gesprekstechnieken mooi inzetten.
Maar nog voor we ons goed en wel geïnstalleerd hadden was de zaak al rond en restte de ouders slechts één vraag: "wie bent u dan wel?"
Geen opmerkingen:
Een reactie posten