Je kan van beleidsmakers in het onderwijs alles zeggen, maar ze weten het altijd wel van een gezellige tot de verbeelding sprekende term te voorzien. Zoals "Het rugzakje". Zie je het voor je?
Er moet bezuinigd worden op het speciaal onderwijs, waar kinderen met een of andere stoornis omringd door allerlei "-ogen" en speciaal daarvoor opgeleide leerkrachten in een groepje van maximaal 15 leerlingen een op maat uitgeschreven programma doorlopen, onder het mom van "fijn samen naar school met de kinderen uit de buurt" . Niet langer in een busje naar een school aan de andere kant van de stad. Nee, we doen gewoon wat geld uit het speciaal onderwijs in een rugzakje naast de boterhammetjes en het fruit en de kinderen kunnen fijn naar de basisschool om de hoek.
Wie wil dat niet, vooral wanneer dit geïllustreerd wordt met een filmpje van een blij meisje met een downsyndroom tussen poserende vriendinnetjes op het plein. Maar de praktijk....
In de praktijk zitten alle kinderen vanaf 4 jaar gewoon om de hoek op school en zolang er geen rolstoel onder zit heb je soms niet eens in de gaten dat er mogelijk sprake is van een stoornis. Met name gedragsstoornissen en taal-spraakstoornissen hebben nogal eens de neiging eruit te zien als "jong gedrag" of "zo was ik( zijn vader, mijn broer etc.) vroeger ook". Loopt een kind dan na verloop van tijd vast in zijn ontwikkeling is het aan de ouders om te beslissen hoe het verder moet. Een optie valt meestal direct af; niet naar het speciaal onderwijs.
Dat begrijp ik. Dat respecteer ik en ik ga ook direct aan de slag met de papierwinkel om een rugzakje te verkrijgen,maar dan.
Wat een teleurstelling als blijkt dat het kind op allerlei fronten achterstanden oploopt ondanks de extra hulp. Wat een frustratie als blijkt dat het uitvoerige overleg met deskundigen en de stapel handelingsplannen niet hebben kunnen voorkomen dat het kind zich onbegrepen voelt door zijn leeftijdsgenoten. Wat een schuldgevoel bij de leerkracht omdat het hem in zijn groep van 30 kinderen niet lukt om steeds even extra aandacht te geven, terwijl dat op papier zo eenvoudig leek.
En als dan de remedial teacher ook nog eens ziek wordt, wordt schrijnend helder dat een rugzakje de begeleiding in het speciaal onderwijs nooit kan evenaren. Helaas kleeft die suggestie er wel aan.
Dus zat ik vanmorgen in de beklaagdenbank bij een door de ouders opgetrommelde consulente van het ministerie: waar was die 900,00 euro precies aan uitgegeven? En hoeveel uur zorg was er besteed? Wat ging ik nu doen aan zijn lage cito scores? Hoe dacht ik deze jongen op een voor de ouders acceptabele school voor het voortgezet onderwijs te krijgen?
Ik ben een voorstander van het AFschaffen van de rugzakjes. Natuurlijk vanwege de enorme bureaucratie die erom heen hangt, maar vooral vanwege de suggestie dat de keuze tussen het speciaal onderwijs, of het reguliere onderwijs plus rugzakje, van een en dezelfde orde is. En dat een leerling met een indicatie plus een rugzakje eigenlijk telt als een reguliere leerling. Het is een illusie.
Mijn wens wordt door de volgende ronde bezuiniging verhoord, maar of het daarna voor kinderen met een speciale onderwijsbehoefte ( ook zo'n welluidende term) beter wordt is nog de vraag. De zorgen hierom leven bij zowel ouders als leerkrachten. Daarin staan alle neuzen dezelfde kant op..
Ik vroeg aan de consulente of het ook mogelijk was om een rugzakje terug te geven.
Dat was nieuw voor haar maar ze dacht van niet: eenmaal aangenomen zal je het drie jaar lang dragen, ook al is de last te zwaar.!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten